Czym są anatomiczne strefy wysokiego ryzyka?
Strefy wysokiego ryzyka to miejsca, w których biofilm odkłada się szybciej i trudniej go usunąć. Wynika to z budowy anatomicznej zębów, ułożenia dziąseł i przestrzeni międzyzębowych.
Do takich miejsc należą:
- okolice trzonowców i przedtrzonowców – mają wiele bruzd i korzeni, w których łatwo gromadzi się osad
- zwężone przestrzenie międzyzębowe
- głębokie kieszonki przyzębne
- obszary wokół koron, mostów i wypełnień
- miejsca o cienkim albo ruchomym dziąśle
- strefy z recesjami lub nierównym przyczepem dziąsła
- bifurkacje (rozwidlenia korzeni) – bardzo trudne do oczyszczenia przez pacjenta
Dlaczego biofilm w tych miejscach jest groźniejszy?
W tych okolicach biofilm może zalegać miesiącami, zanim da pierwsze objawy – a wtedy choroba przyzębia jest już zwykle zaawansowana.
Biofilm poddziąsłowy w strefach wysokiego ryzyka:
- rozwija się w środowisku beztlenowym, które sprzyja agresywnym bakteriom periodontologicznym
- powoduje głębsze i trudniejsze do wyleczenia stany zapalne
- szybciej prowadzi do zaniku kości, bo osad znajduje się blisko jej powierzchni
- tworzy kieszonki, które pogłębiają się z czasem
- jest niemożliwy do usunięcia domowymi metodami
- może długo nie dawać objawów, dlatego wiele osób trafia do periodontologa dopiero w zaawansowanym stadium choroby
To właśnie w tych miejscach najczęściej dochodzi do:
- paradontozy
- recesji dziąseł
- rozchwiania zębów
- periimplantitis (wokół implantów)
- przewlekłego zapalenia, które wpływa na cały organizm